Ex. 14-16: Viel tausend Blümlein auf der Au'
Clara Faisst (1872–1948), Karlsruheli bir besteci, piyanist ve şairdi. Bu şarkı, onun yayımlanan ilk eseri olan 4 Lieder (4 Şarkı, Op. 1) dizisinin 3 numarasıdır. 1894'te Mannheim'da, Faisst 21 ya da 22 yaşındayken ve hâlâ öğrenciyken yayımlandı. Nisan 1894 tarihli bir müzik ticaret dergisi, dört şarkıyı ayrı ayrı, her biri yarım Alman markı fiyatla satışta gösterir.
Şiir, uzun yıllar Alman parlamentosunda da görev yapmış bir yazar olan Albert Traeger'e (1830–1912) aittir. Bir tarladaki binlerce küçük çiçek, bir damla çiy olmadan ve onlara bakan kimse olmadan kuruyup ölür. Aynı şekilde, dünyadaki pek çok yürek de yalnız kaldıkları ve sevgi bulamadıkları için özlem içinde söner. Öyleyse yol kenarında açan bir çiçek görürsen ona eğil, sevgiyle parlayan bir yürek görürsen onu da sadakatle sev. Faisst ilk iki kıtayı La minörde besteler ve üçüncü kıtada La majöre geçer. Şiir dönemin bestecileri arasında sevilirdi ve en az on besteci daha onu besteledi.
Faisst, Brahms'ın o doğmadan altı yıl önce “Die Mainacht”ı yazdığı Karlsruhe'de büyüdü. (Ex. 14-9: Die Mainacht (Johannes Brahms)) Babası o bir yaşındayken öldü. Yedi yaşından itibaren saray tiyatrosunun konsertmaystırı Carl Will'den, onun en genç öğrencisi olarak armoni dersleri aldı. 1890'larda Berlin'deki Kraliyet Müzik Akademisi'ne gitti. Oradaki hocaları arasında kompozisyon için Max Bruch ve kontrpuan için Clara Schumann'ın üvey kardeşi Woldemar Bargiel vardı. Piyano hocası Ernst Rudorff da Clara Schumann'dan ders almıştı. Faisst eğitiminden sonra Bruch ile bağını sürdürdü: 5 Lieder (Op. 3) dizisini ona ithaf etti ve Bruch'un 1917'de ona yazdığı bir kart hâlâ duruyor.
Kendi eserleriyle Almanya ve İsviçre'de bir konser turnesinden sonra 1900 civarında Karlsruhe'ye yerleşti ve geçimini piyano öğretmenliğiyle sağladı. Hiç evlenmedi. 100'den fazla şarkı yazdı, daha sonra çoğunlukla piyano ve oda müziğine yöneldi. Dostları arasında, 1922'den ölümüne dek mektuplaştığı ilahiyatçı ve orgcu Albert Schweitzer vardı. Mart 1939 tarihli bir mektubunda, Schweitzer'in bir akşam geç saatte odasına geldiğini ve kendisinin ona şarkılarının pek çoğunu çalıp söylediğini anlattı. Schweitzer giderken bu şarkılardan bir cilt istemişti; Faisst bunu büyük bir cesaret ve onur olarak hatırlıyordu. Aynı mektupta, bir müzik dostları çevresine Schweitzer'in Bach üzerine yazdığı kitaptan okuduğunu ve İtalyan Konçertosu'nu çaldığını yazmış, bu parçanın 200 yaşında olduğuna kimsenin inanıp inanamayacağını sormuştu.
Onun hakkında bildiklerimizin çoğu tesadüfen günümüze ulaştı. 1990'ların başında, elyazmaları, basılı notaları, konser programları ve fotoğraflarıyla dolu keten bir dosya Karlsruhe'de iri hacimli çöplerle birlikte dışarı atıldı. Yoldan geçen biri onu bulup kurtardı. Dosya, son yıllarında onunla aynı evi paylaşan arkadaşı Grete Pohl'a aitti ve 1993'te Baden Eyalet Kütüphanesi'ne geçti; kütüphane o zamandan beri onun müziğini internette yayımlıyor.