Ex. 12-8: Green
Fauré'nin 1891'de bestelediği Cinq mélodies “de Venise” (Op. 58) dizisinin 3 numaralı şarkısı. Şiir Paul Verlaine'e aittir. Şiirde bir âşık, sabah çiyiyle hâlâ ıslak meyveler, çiçekler, yapraklar ve dallar getirir ve bunları — yüreğiyle birlikte — sevdiğinin önüne koyar. “Green” (Yeşil) başlığı Verlaine'in kendisine aittir — bu şiire İngilizce bir ad vermişti; şiir, Romances sans paroles kitabında İngiltere'de geçirdiği bir döneme ait, İngilizce başlıklar verdiği bir grubun parçasıdır.
Fauré diziye 1891'de Venedik'te, ailesi Singer dikiş makinelerini üreten Winnaretta Singer'ın — sonradan Princesse de Polignac — konuğu olarak başladı. Dizinin tamamını ona ithaf etti. Singer onun için piyanolu sessiz bir oda ayırmıştı, ama Fauré kafeleri severdi: yazma işini San Marco Meydanı'ndaki kalabalığın içinde, Café Florian'da mermer bir masada yapardı.
Diziye “de Venise” (Venedik) lakabı yalnızca ona orada başladığı için verilmiştir. Şiirlerin Venedik'le hiçbir ilgisi yoktur ve Fauré, Green de dahil olmak üzere çoğunu Paris'e döndükten sonra tamamladı.
Debussy aynı Verlaine şiirini Ariettes oubliées dizisinin 5 numarası olarak besteledi. (Ex. 14-12: Green (Claude Debussy)) İki besteci de Verlaine'in pek çok şiirini besteledi, ama her biri ötekinin müziğine eleştirel yaklaşıyordu. Op. 58'den iki şarkı daha bu uygulamada yer alıyor. (Ex. 3-13: Mandoline (Gabriel Fauré), Ex. 6-13: En sourdine (Gabriel Fauré))
Fauré, Verlaine'in şiirini severdi ve şair 1896'da öldüğünde Paris'teki Saint-Étienne-du-Mont Kilisesi'nde yapılan cenazesinde org çaldı.
Op. 58, Fauré'nin bir şarkı döngüsüne doğru attığı ilk adımdı: son şarkısı öncekilerin temalarını geri getirerek diziyi bir arada tutar. Birkaç yıl sonra bu fikri, yine Verlaine şiirlerinden oluşan La bonne chanson (Op. 61) ile daha ileri götürdü.
Felicity Lott ve Graham Johnson'ın My Garden: Songs for Soprano & Piano albümünden (1997)Spotify
IMSLP