Ex. 11-8: Clair de lune

Debussy'nin Verlaine'in “Clair de lune” şiiri üzerine bestesi; Fêtes galantes, Premier recueil (1. Kitap, L. 80) dizisinin 3 numaralı şarkısı. 1891–92'de yazılmış yeni bir bestedir ve aynı şiir üzerine 1882'de yazdığı önceki şarkıdan oldukça farklıdır; 1903'te yayımlandı. (Ex. 13-5: Clair de lune (Claude Debussy))

Verlaine'in kitabı adını, Rokoko döneminde Antoine Watteau'nun resmettiği zarif bahçe eğlencesi sahneleri olan fêtes galantes'tan alır. Şiirde sevgilinin ruhu, ay ışığıyla aydınlanan bir bahçe olarak düşünülür. Orada maskeli figürler lavta çalar ve dans eder — dışarıdan büyüleyici, ama kılıklarının altında hüzünlü.

Verlaine'in “Clair de lune” şiiri Debussy'yi tekrar tekrar kendine çekti: Debussy onu 1882'de bir şarkı olarak besteledi, Suite bergamasque içinde aynı adı taşıyan ünlü piyano parçasını yazdı, ardından şarkıyı bu versiyona dönüştürdü. Klasik müziğin en sevilen parçalarından biri olan o piyano parçasının adı başlangıçta hiç de “Clair de lune” değil, “Promenade sentimentale” (Duygusal Gezinti) idi.

Bu dönemde — 1884'te Roma Ödülü'nü kazanmış olan — Debussy, Paris'in Sembolist şairleri ve ressamları arasında dolaşıyor, şair Stéphane Mallarmé'nin salı toplantılarına düzenli olarak katılıyordu.

Fauré'nin aynı şiir üzerine 1887'de yaptığı beste, Kont Robert de Montesquiou'nun aracılığıyla Fauré'yi Verlaine'in şiiriyle ilk kez buluşturan eserdi. (Ex. 10-9: Clair de Lune (Gabriel Fauré))

Véronique Gens ve Roger Vignoles'un Nuit d'étoiles – Mélodies françaises albümünden (2000)
SpotifyIMSLP