Ex. 8-18: O mio babbino caro
Puccini'nin tek perdelik operası Gianni Schicchi'den (1918). Bu opera, 14 Aralık 1918'de New York'taki Metropolitan Opera'da ilk kez sahnelenen Il trittico'nun üçüncü ve son bölümüdür. Libretto, Dante'nin Cehennem'indeki (XXX. Kanto) bir bölüme dayanarak Giovacchino Forzano tarafından yazıldı.
Bu, Puccini'nin tamamladığı tek komedidir. Hikâyede zengin Buoso ölmüş ve servetini bir manastıra bırakmıştır. Serveti kendileri için isteyen akrabalar, sahte bir vasiyet hazırlaması için Gianni Schicchi adlı kurnaz bir adamı çağırır. Schicchi reddedince kızı Lauretta onu ikna etmek için bu aryayı söyler: Sevgilisi Rinuccio ile evlenemezse kendini Ponte Vecchio köprüsünden Arno Nehri'ne atmakla tehdit eder. Puccini, Lauretta'nın babasına yalvarışındaki abartılı tavra uysun diye melodiyi bilerek tatlı, neredeyse fazla tatlı yaptı.
Birinci Dünya Savaşı yüzünden Puccini ilk gösterim için New York'a gidemedi. Şefe yalnızca yönergelerini gönderebildi ve opera onsuz sahnelendi. Açılış gecesinde Gianni Schicchi üç opera arasında en çok beğenileni oldu ve bu arya gecenin doruk noktasıydı. Dinleyiciler aryayı o kadar sevdi ki, o gece tekrar (bis) yasaklanmış olmasına rağmen şarkıcı onu orada yeniden söylemek zorunda kaldı.
Puccini'nin kendisi bu başarı hakkında karışık duygular besliyordu. Üçlünün ortadaki operası olan Suor Angelica'yı daha çok seviyordu ve daha hafif olan Gianni Schicchi'nin bütün ilgiyi ondan çekmesine üzülmüştü.
Komik bir bağlamda geçmesine rağmen arya, konserlerde tek başına çok sık seslendirilir. Başlık aşağı yukarı “Ah, canım babacığım” anlamına gelir; babbino, babbo (baba) kelimesinin sevgi dolu, çocuksu bir biçimidir.
Sarah Brightman'ın Classics albümünün 9. parçası (2001)Spotify
IMSLP