Ex. 7-4: Villanelle

Hector Berlioz

Key: A/F#mTime: 2/4Les Nuits d'été (Op.7)

Berlioz'un Les Nuits d'été (Yaz Geceleri, Op. 7) şarkı döngüsünden 1 numara. Döngü 1840 civarında, arkadaşı ve komşusu Théophile Gautier'nin La comédie de la mort (1838) derlemesindeki altı şiir üzerine bestelendi. “Yaz Geceleri” adı Berlioz'un buluşuydu — bu açılış şarkısı ilkbaharda geçtiği için neden bu adı seçtiği belli değildir.

Eser başlangıçta ses ve piyano içindi (1841'de yayımlandı); piyano versiyonu besteci Louise Bertin'e ithaf edildi. Berlioz dördüncü şarkıyı 1843'te, daha sonra ikinci eşi olacak şarkıcı Marie Recio için orkestraya uyarladı. İlk seslendirmeden etkilenen yayıncı Rieter-Biedermann, Berlioz'u geri kalanları da orkestraya uyarlaması için teşvik etti; Berlioz bunu 1856'da tamamladı. Bu, ilk orkestralı şarkı döngülerinden biriydi — Mahler'e kadar pek az izleyicisi olan bir biçim.

Adına rağmen bu şarkı ilkbaharı kutlar: inci çiçeği toplayan, karatavukları dinleyen, yosunlu bir bankta “sonsuza dek” diye fısıldayan ve sepetler dolusu yaban çileğiyle eve dönen bir çift.

Berlioz döngüyü 1840 civarında, aktris Harriet Smithson ile evliliği dağılırken ve şarkıcı Marie Recio'ya ilgi duyarken yazdı. İşin garibi, müziği hakkında genellikle uzun uzun yazmasına rağmen, anılarında ya da mektuplarında Les Nuits d'été hakkında neredeyse hiçbir şey söylemedi.

1856'da altı şarkının hepsini orkestraya uyarladığında Berlioz her birini farklı bir ses türü için yazdı ve her birini farklı bir şarkıcıya ithaf etti — yani tek bir şarkıcının bütün döngüyü seslendirmesi tam olarak onun öngördüğü şey değildir. Orkestralı Villanelle, şarkıcı Louise Wolf'a ithaf edilmiştir. Döngüden bir başka şarkı da bu uygulamada yer alır. (Ex. 13-4: Absence, Hector Berlioz)

Véronique Gens, Louis Langrée ve Lyon Ulusal Operası Orkestrası'nın Berlioz: Les Nuits d'été albümünden (2000)
Listen on Apple MusicSpotifyIMSLP