Ex. 7-2: Das Glück der Freundschaft
1803 baharında ya da yazında, anonim bir İtalyanca şiir (“Beato quei che fido amor”) ve Christoph August Tiedge'nin (1752–1841) Almanca çevirisi üzerine bestelendi. Beethoven hem İtalyanca hem Almanca metni aynı müzikle besteledi.
Şarkının iki adı olmasının nedeni bir yayın hatasıdır. İlk kez 1803'te Viyana'da Leschenkohl ve Bonn'da Simrock tarafından Das Glück der Freundschaft (Dostluğun Mutluluğu) adıyla yayımlandı. Ancak yayıncı hem başlıkta hem sözlerde hatalar yapmıştı. 22 Ekim 1803'te Beethoven öğrencisi Ferdinand Ries'e yazarak, doğru başlıkla — Lebensglück (Hayatın Mutluluğu) — ve metindeki altı yeri düzelterek bir düzeltilmiş baskı ayarlamasını istedi.
Şiir dostluğa bir övgüdür: paylaşılan sevinç ikiye katlanır, paylaşılan keder akıp gider. Beethoven şarkıyı, artan sağırlığı karşısında umutsuzluğa kapıldığı özel mektup olan Heiligenstadt Vasiyeti'nden (1802) bir yıl sonra yazdı. 1803'e gelindiğinde yeniden büyük bir enerjiyle beste yapıyordu — bu küçük şarkının taslağı Eroica Senfonisi'nin taslakları arasında bile yer alır.
Bu sıralarda Beethoven Antonio Salieri ile İtalyanca sözlerin müziğe nasıl yerleştirileceğini de çalışıyordu; bu da böyle bir İtalyanca şarkıya çok uygundu.
Pamela Coburn ve Leonard Hokanson'un Beethoven: Lieder, Vol. 2 albümünden (2004)Spotify
IMSLP